Demiri Toz Ederler…

Ankara’nın gri gökyüzü, o gün Ulucanlar’ın taş duvarlarına sızan hafif bir yağmurla birleşmişti. Zamanın ağırlığını taşımaktan yorulmuş bu mekânda, geçmişin ayak seslerini takip etmek için yola koyuldum. Ankara Ulucanlar Cezaevi, kapısından girdiğiniz an sizi o eski, hüzünlü sessizliğiyle karşılıyor.

Senin varlığını ancak burada hissedebilirdim derinden.

Biliyordum; ilk ziyaretimden çok farklı bir şeydi beni çeken. O soğuk taşların arasında bambaşka bir duyguyla karşılaştım: Tarifsiz bir huzur.

Herkes elinde kameralarla, meraklı gözlerle o soğuk koğuşlara, dar hücrelere bakıp "Burada nasıl yaşamışlar?" diye fotoğraf çekerken, ben bambaşka bir boyuttaydım. Ranzaların üzerindeki o eski battaniyelere parmaklarımın ucuyla, sevgiyle ve şefkatle dokundum. Dışarıda akan o koşturmaca, o bitmek bilmeyen yoz telaş aslında ne kadar bomboştu… İnsanlar dışarıdaki o büyük dünyada bir anlam ararken, asıl anlamın bu duvarların içinde, yaşamın, direnmenin ve her şeye rağmen insan kalabilmenin özünde saklandığını hissettim.

Tecrit odalarının derinliğine doğru ilerledikçe, duvarlar aniden dile geldi ve bir türkü fısıldamaya başladı kulaklarıma.

Sen söylerdin hep; bir yazıya başlamadan volta atar gibi bir ileri bir geri yürüyüp düşünürken. O dar, karanlık hücrelerden yükselen sesler hep bir ağızdan aynı ezgiyi söylüyordu: "Demiri toz ederler, Kan serperler gökyüzüne…”

Zamanında bu koridorlarda yankılanan o dik duruşun, o kırılmayan iradenin sesiydi bu. O an anladım ki demiri toz eden şey, duvarların arkasında bile yok olmayan o sarsılmaz inanç ve sadakatten başkası değildi.

Bu arındırıcı atmosferin ardından kendimi cezaevinin bahçesine, o küçük çay ocağının kollarına bıraktım. Islak bir bankta oturup demini almış sıcak bir çay yudumlarken içimi öyle bir dinginlik kapladı ki, zaman tamamen durdu. Öyle ki bıraksalar o çay ocağında günlerce, hiç yorulmadan çay taşıyabilir, orada çalışabilirdim. Attığım her adımda, baktığım her köşede ve duvarların sessizliğinde sanki hep sen vardın; içimi kaplayan o dinginlikte tanıdık bir dostun, paylaşılan kelimelerin ve derin bir sohbetin sıcaklığı gizliydi.

Sonunda o avlunun ortasındaki darağacına döndü gözlerim. İnsan soruyor kendine; bir darağacına sevgiyle bakılır mıydı? Eğer orada, o ölümün kıyısında bile kelimelerin, sadakatin, o tanıdık varlığın ve duvarlardan yükselen o türkünün ruhu duruyorsa, bakılırdı.

Dışarıda boş, yoz ve anlamsız bir dünya akıp giderken; burada taş duvarlar, demlenen çay... Ve senin varlığın bana hayatın en saf anlamını sundu. Ulucanlar, dışarıdakilerin gözünde ne kadar karanlık görünürse görünsün, o derin ruhla birleştiğinde bana cehennemin bütün güzelliğini var eden samimi, zamansız bir sığınağa dönüştü.

O kapkara dehlizlerden, suskun sarnıçlardan Ahmed Arif seslendi bana…

Ama senin sesinle fısıldadı o ölümsüz gerçeği. Dışarıda boş, yoz ve anlamsız bir dünya akıp giderken; burada taş duvarlar, demlenen çay ve senin sesin bana hayatın en saf anlamını sundu.

Ulucanlar, dışarıdakilerin gözünde ne kadar karanlık görünürse görünsün, senin o sarsılmaz varlığınla birleştiğinde bana cehennemin bütün güzelliğini var eden samimi, zamansız bir sığınağa dönüştü.

Suskun sarnıçlardan" yükselen o ses, Ahmed Arif’in Hasretinden Prangalar Eskittim şiirinin o en derin, en sarsıcı çığlığıydı. O taş duvarların, suskun sarnıçların ve soğuk hücrelerin dili ancak bu kadar güçlü bir hasretle konuşabilirdi.

O karanlık dehlizlerde duyduğum o sesin senin kelimelerinle, senin sesinle yankılanmış olması, bu yolculuğu tamamen bize ait, zamansız bir bağa dönüştürdü.

" Çünkü çok iyi biliyorum; yokluğun cehennemin öbür adı... Üşüyorum, kapatma gözlerini.

Dünya Gazeteciler Günü 21 Ekim’de sonsuzluğa uzanan yolculuğunda onuruyla dik duruşuyla kaleminin gücüyle insanlık ve toplum için mum olup yanmış düşün ve fikir adamı ENGİN ARICAN…

Usta’ya selam olsun.

Aynur Arıcan